Aave vs Morpho: de belangrijkste verschillen uitgelegd

Aave en Morpho zijn allebei gedecentraliseerde leenprotocollen, maar Aave bundelt stortingen in grote gedeelde markten waarvan de risico-instellingen door governance worden bepaald, terwijl Morpho veel kleine geïsoleerde markten met vaste regels gebruikt en onafhankelijke curators laat beslissen waar vault-stortingen naartoe gaan. Het verschil zit minder in wat je kunt doen – uitlenen, lenen, rente verdienen – en meer in wie de risicobeslissingen neemt en hoe ver problemen zich kunnen verspreiden.

Omdat Morpho begon als een laag bovenop Aave, worden de twee vaak rechtstreeks vergeleken. Deze gids zet de structurele verschillen uiteen, wat elke token doet en wat de risico’s van elk zijn. Hij zegt niet welke je moet gebruiken of kopen.

Vergelijking naast elkaar

Aave in het kort

Aave is voortgekomen uit ETHLend, een peer-to-peer-leenproject dat Stani Kulechov in 2017 oprichtte, en werd in 2020 opnieuw gelanceerd als Aave met gepoold lenen. Inleggers storten assets in een pool en ontvangen aTokens, die in waarde stijgen naarmate de rente oploopt. Leners storten onderpand en lenen uit dezelfde pool.

Governance – AAVE-houders die over voorstellen stemmen – bepaalt welke assets worden genoteerd, hoeveel er tegen elk asset kan worden geleend, de liquidatiedrempels en de rentecurves. Aave introduceerde ook flash loans (leningen zonder onderpand die binnen één transactie worden terugbetaald) en een eigen stablecoin, GHO. Onze uitleg wat is Aave (AAVE) behandelt de geschiedenis en functies uitgebreider, en livedata vind je op de Aave-koerspagina.

Morpho in het kort

Morpho is ontwikkeld door Morpho Labs, een Frans team dat mede werd opgericht door Paul Frambot. Het eerste product draaide bovenop Aave en Compound en bracht uitleners en leners peer-to-peer samen voor betere rentes. Begin 2024 lanceerde het een zelfstandige leenprimitief, die oorspronkelijk Morpho Blue heette.

Elke Morpho-markt wordt bepaald door vijf parameters die bij de aanmaak worden vastgelegd: leen-asset, onderpand-asset, orakel, liquidatie-loan-to-value en rentemodel. Deze kunnen achteraf niet worden gewijzigd. De meeste inleggers gebruiken vaults, waarin een curator het geld binnen bepaalde grenzen over meerdere markten verdeelt. Lees wat is Morpho (MORPHO) en bekijk livedata op de Morpho-koerspagina.

Hoe de risicomodellen verschillen

Gedeelde pool vs geïsoleerde markten

In een gedeelde pool kan een probleem met één genoteerd asset – zoals een gemanipuleerde prijs van een weinig verhandelde onderpandtoken – slechte schulden veroorzaken die iedereen in die pool raken. Aave beheerst dit met voorzichtige noteringsnormen, leenplafonds en isolatiefuncties voor riskantere assets.

Bij Morpho blijven de problemen van een markt binnen die markt. Uitleners die er nooit geld in hebben gestort, worden niet rechtstreeks geraakt. De keerzijde is dat de liquiditeit over veel markten is verdeeld, en dat een inlegger moet vertrouwen op zijn eigen marktkeuzes of op de curator van zijn vault.

Op wie je vertrouwt

Onze gids over liquidaties in DeFi legt uit wat er in beide systemen gebeurt wanneer de waarde van het onderpand daalt.

Een eenvoudig voorbeeld

Stel je bijvoorbeeld twee uitleners voor die elk 1.000 eenheden van een stablecoin storten. Deze cijfers zijn hypothetisch en laten alleen de werking zien.

• Uitlener A gebruikt Aave. De storting komt in een grote gedeelde pool terecht. Leners met veel soorten onderpand lenen eruit, en de rente hangt af van hoeveel van de pool is uitgeleend. Als één soort onderpand plotseling in prijs instort en de liquidaties mislukken, worden eventuele slechte schulden een probleem voor de hele pool, en de veiligheidsmechanismen van Aave zijn bedoeld om die als eerste op te vangen.
• Uitlener B gebruikt een Morpho-vault. De curator verdeelt de storting over bijvoorbeeld vier markten met verschillende onderpand-assets. Als een van die markten slechte schulden oploopt, deelt uitlener B in dat verlies via de blootstelling van de vault, maar markten waar de vault nooit in zat, worden niet geraakt.

Geen van beide uitkomsten is automatisch beter. Het gaat erom dat je weet welk mechanisme er tussen jou en een verlies staat.

Voor wie wat geschikt kan zijn

• Aave kan passen bij gebruikers die de voorkeur geven aan één grote, door governance beheerde markt met diepe liquiditeit en veel ondersteunde assets.
• Morpho kan passen bij gebruikers die zelf specifieke risicoblootstellingen willen kiezen of de voorkeur geven aan het model met curator-vaults, en die bereid zijn curators te onderzoeken.

Dit is geen aanbeveling. Voor een andere vergelijking van leenprotocollen, zie Aave vs Compound.

Gedeelde risico’s

1. 1Bugs in smart contracts. Audits verkleinen het risico op exploits, maar nemen het niet weg.
2. 2Orakelstoringen. Verkeerde prijzen kunnen onterechte liquidaties of slechte schulden veroorzaken.
3. 3Liquidatierisico voor leners. Scherpe prijsdalingen kunnen het onderpand wegvagen.
4. 4Stablecoin- en onderpandrisico. Als een gestort of geleend asset zijn koppeling verliest, slaat dat over naar posities die het gebruiken.
5. 5Tokenrisico. Governancetokens zijn volatiel en hun waarde volgt het gebruik van het protocol niet één op één.
6. 6Phishing via front-ends. Nepwebsites imiteren beide protocollen; sla de officiële domeinen op als bladwijzer en controleer tokencontracten met onze gids over contractadressen.

Conclusie

Met Aave en Morpho kun je vergelijkbare dingen doen, maar Aave centraliseert risicobeslissingen in door governance beheerde gedeelde pools, terwijl Morpho het risico isoleert in markten met vaste regels en allocatiebeslissingen overlaat aan vault-curators. Begrijp voordat je een van beide gebruikt op welke partij je vertrouwt, lees de documentatie van de specifieke pool, markt of vault en stort nooit meer dan je je kunt veroorloven te verliezen.